Początek przyjaźni

Tak, wiem, pewnie już Was nudzi czytanie w każdym moim poście przeprosin. I taa, u mnie niedługo to najwyraźniej miesiąc później... Ehhh... Naprawdę muszę się poprawić... I niedługo to zrobię. Serio. :D A tymczasem najmocniej przepraszam i zostawiam Was z tekstem, który napisałam już w sumie dosyć dawno, ale zapomniałam go tu wstawić. Galactik Football fanfic. ;)

- Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – w pomieszczeniu rozległ się szorstki głos, w którym dało się jednak wyczuć pobłażliwą nutę.

Uniósł głowę.

- W-wybacz panie. Zamyśliłem się – ostatnio często mu się to zdarzało. Zbyt często.

- Mówiłem ci to już setki razy i powtarzam po raz kolejny: żadnego „panie”. Jestem Magnus. Tak? Tak. Tutaj nie ma żadnego „panie”. Wszyscy mówimy sobie po imieniu. Jasne?

- Tak jest pa… to znaczy… tak jest.

Magnus przyjrzał się swojemu nowemu podwładnemu. Był rozkojarzony. Nawet bardzo. Ale nie można mu się dziwić – nie po tym co przeszedł. Magnus spojrzał mu głęboko w oczy. Tamten oczywiście już po chwili spuścił wzrok i lekko się zaczerwienił, ale Magnusa to nie zdziwiło. Przyzwyczaił się już do takich reakcji. Przecież był ważną osobistością.

- Nieważne zresztą. Możesz już iść – powiedział po chwili namysłu. Wiedział, że jego nowy podwładny i tak nie będzie go słuchał.

Tamten uniósł zdziwiony głowę.

- Naprawdę? – zapytał głupio.

- Tak. Naprawdę – Magnus kiwnął głową. Po chwili machnął ręką w stronę drzwi. – Idź już.

Jego nowy podwładny posłusznie wstał i wyszedł bez jednego słowa pożegnania.

***

Leżał na łóżku, przeznaczonym dla niego, z rękami pod głową i tępo wpatrywał się w posłanie powyżej. Przed oczami wciąż widział obrazy, o których chciałby jak najszybciej zapomnieć, wyrzucić na zawsze z pamięci. Zacisnął powieki, lecz to nie pomogło. Nie, jednak nie. Jednego obrazu nie chciałby zapomnieć nigdy. Delphina. Ona przez wiele lat była całym jego życiem. A teraz ją stracił. Stracił przez własną głupotę. I to nie stracił tak, że odeszła do innego. Nie, on ją stracił na zawsze. Niepowracalnie. Ona umarła. Te słowa cały czas przenikały przez jego umysł, nie mogąc się nigdzie zagnieździć. Jeszcze to całkiem do niego nie dotarło. Przecież nie mógł tak po prostu jej stracić! A jednak. A jednak ją stracił. Stracił.

Jego melancholijne rozmyślania przerwał alarm. Na początku nie wiedział o co chodzi. Gdy jednak zobaczył, że wszyscy pospiesznie wybiegają z pomieszczenia, podniósł się i podążył za nimi. Wybiegli ze statku i w grupie stali przed nim. Wokół słychać było rozmowy. Nie wiedział co się dzieje, rozglądał się, ale widok przesłaniali mu pozostali.

- Co się dzieje? – zapytał w pewnym momencie.

- Nie mam pojęcia – odpowiedział jakiś mężczyzna obok. Miał krótkie czarne włosy i błękitne oczy. Był na oko jego rówieśnikiem.

- Ktoś chyba widział roboty niedaleko – wyjaśnił ktoś z przodu. – Ale nie wiem czy to prawda skoro bezczynnie tu stoimy.

- Możliwe – przyznał błękitnooki mężczyzna. – Zresztą chyba już wracamy.

Miał rację. Wszyscy powoli zawracali i smętnie wlekli się z powrotem do statku, zawiedzeni brakiem akcji. On i błękitnooki mężczyzna również zawrócili i poczęli zmierzać w kierunku swoich pomieszczeń.

- No to to by było na tyle, jeśli chodzi o jakieś emocje dzisiejszego dnia – parsknął mężczyzna. On spojrzał na niego z ukosa. Mu to się właściwie podobało. Dopiero poniewczasie zorientował się, że wypowiedział te słowa na głos.

- Doprawdy? – zdziwił się z lekka rozbawiony błękitnooki. Jego rozmówca spuścił wzrok. – Zresztą nieważne – mężczyzna wyciągnął dłoń, którą drugi chwycił:

- Corso.

- I’son.

***

Tej nocy jak zwykle dręczyły go koszmary. Rzucał się na swoim miejscu, ale jakoś udało mu się nie krzyczeć. Już raz krzyczał w nocy, czym zarobił sobie nieprzychylne i z lekka pogardliwe spojrzenia współlokatorów. Obudził się jak zwykle w środku nocy, cały zlany potem. Przez chwilę leżał, ciężko dysząc. Niewiele to pomogło, więc wstał i cicho wyszedł z pomieszczenia. Krążył po korytarzach, nie mogąc znaleźć wyjścia. Gdy w końcu znalazł się na zewnątrz, głęboko odetchnął. Podszedł parę kroków do przodu i napawał się chłodem nocy. Wspominając wydarzenia, które przyczyniły się do jego pobytu tutaj, zaczął się trząść. Nie z zimna, lecz z rozpaczy. Zamykając oczy, widział wybuchy, pościg, Delphinę. Oczy mu zaszły łzami na jej wspomnienie. Widział strach, cierpienie na jej twarzy. Widział jak bardzo się boi. I nie mógł nic zrobić. Nic. Nic, a nic by jej pomóc. Nic, by ulżyć jej niedoli. Nic.

Potrząsnął głową. „Otrząśnij się!” – krzyknął na siebie w myślach. Po chwili jednak rozmyślania powróciły. I pojawiła się kolejna znajoma (niestety) twarz. Bleylock. I’son zacisnął szczęki i pięści. Ten głupi generał jeszcze tego pożałuje. Pożałuje, że mu odebrał ukochaną. Pożałuje! Ale jak? I’son spuścił głowę. Po chwili go olśniło. Przecież jest piratem! Tak! To jest to! Jest piratem! I’son dumnie uniósł głowę. Tak. Jest piratem. I jeszcze kiedyś zemści się na Bleylocku.

***

Gdy mu powiedziano, że ma stawić się u Magnusa na chwilę go zmroziło. Myślał czy zrobił coś czym mógłby go rozzłościć, ale nic nie znalazł. Chociaż w sumie Magnus zapewne mógłby coś znaleźć. Na miękkich nogach zapukał do drzwi jego „gabinetu”, a gdy usłyszał szorstkie „proszę”, ostrożnie uchylił drzwi.

- To ja – oznajmił, nie bardzo wiedząc co innego mógłby powiedzieć.

Magnus spojrzał na niego z ukosa.

- Ach, to ty. Wejdź, proszę.

I’son powoli wszedł głębiej do pomieszczenia i zamknął za sobą drzwi. W połowie pomieszczenia przystanął, nie bardzo wiedząc co robić.

- Usiądź – poprosił Magnus, nadal stojąc do niego plecami.

I’son posłusznie usiadł na fotelu, stojącym przed biurkiem. Magnus jednak nadal stał.

- Jak pewnie zauważyłeś, już zmieniliśmy ci wygląd – zaczął przywódca.

I’son wzdrygnął się. Rzeczywiście zdążył już zauważyć. Gdy pierwszy raz zobaczył nowego siebie, o mało co nie krzyknął. Niby podobny, ale mimo wszystko… inny.

- Dlaczego to zrobiliście? – spytał.

Magnus przyjrzał mu się.

- Wiemy, że masz wrogów I’son. Tak łatwiej będzie ci pozostać niezauważonym przez nich. Ale to jeszcze nie wszystko. Jesteś dosyć podobny do starego siebie. Jeśli twoi wrogowie usłyszą, że ktoś zwraca się do ciebie ‘I’son’ od razu skojarzą fakty.

- Co proponujesz z tym zrobić?

- Trzeba zmienić ci imię.

- Ż-Że co? – pisnął I’son, ciut za głośno.

Magnus uniósł brwi.

- A co?

- N-No bo ja… jestem tak jakby… przywiązany do swojego imienia – dokończył niezręcznie były naukowiec.

- A wolisz rozstać się z imieniem czy z życiem?

I’son zamilkł. Musiał przyznać, że argumenty jego przełożonego mają sens. Mimo wszystko to było dla niego za wiele. Jego życie za szybko diametralnie się zmieniło, nie był na to przygotowany.

Trwała chwila milczenia, którą przerwał młody pirat:

- To co proponujesz?

- Myślę, że nadawałby się ‘Sonny’.

***

Sonny przesuwał worki w głównej sali. Nie wiedział zbytnio co się w nich znajdowało, lecz nauczył się już, iż czasem lepiej nie dociekać. Odłożył kolejny worek i otarł pot z czoła. Te worki były ciężkie i było ich dużo, a on pracował już od około godziny. Rozejrzał się po sali. Wokół uwijali się piraci, każdy zajmował się wyznaczonym sobie zadaniem i nie miał czasu na odpoczynek.

- I’son!

Sonny wzdrygnął się na dźwięk swojego dawnego imienia i nerwowo rozejrzał. W końcu ujrzał Corso, idącego w jego stronę. Natychmiast podbiegł do niego i uciszył.

- Proszę, nie nazywaj mnie tak – powiedział nerwowym szeptem.

- Dlaczego? – zdziwił się błękitnooki.

- Bo to już nie jest moje imię. Teraz jestem Sonny. Sonny Blackbones – Sonny teatralnym gestem wyciągnął dłoń, którą nadal z lekka zszokowany Corso, uścisnął.

- Corso – odpowiedział machinalnie.

Sonny cofnął dłoń.

- A więc. Co chciałeś?

Młody pirat otrząsnął się i na powrót uśmiech wykwitł na jego twarzy.

- Chciałem cię zapytać czy poszedłbyś z nami za godzinę na zwiad.

- Ja?

Corso z zapałem pokiwał głową.

- Tak. Ty. Jest nas czwórka, ale nie zaszkodzi, jeśli będzie piątka.

Sonny wahał się chwilę.

- Noo. Dobra.

***

Sonny szybko uporał się z resztą worków i jak najszybciej pobiegł się przygotować. Szczerze powiedziawszy niezbyt wiedział, co powinien zabrać. Wziął więc tylko broń i wybiegł przed statek. Reszta już tam była.

Corso pierwszy go zauważył.

- O, witaj Sonny – powiedział z szerokim uśmiechem na ustach. – Poznaj resztę.

Wysoki blondyn wyciągnął ku niemu rękę.

- Dave.

Sonny uścisnął jego dłoń. Następnie pozostała dwójka postąpiła tak samo, przedstawiając się przy okazji.

- Jake.

- Tom.

- No dobra, to idziemy – zarządził Corso.

Po tych słowach cała piątka ruszyła w stronę lasu. Szli cicho, nie rozmawiając. Jakieś pół godziny od wyruszenia Dave zatrzymał wszystkich. Pozostała czwórka spojrzała na niego z niezrozumieniem. On jednak tylko dał im znak, by byli cicho i pokręcił głową. Podszedł lekko do przodu przez otaczający ich gąszcz i w następnej chwili… oberwał w głowę. Jego ciało upadło bezwładnie na ziemię, a kompani krzyknęli z przestrachem. Nie mieli dużo czasu na zastanowienia, bo zostali zaatakowani i brutalnie rozdzieleni. Sonny wpadł w panikę, bo tak naprawdę nie umiał walczyć. Machnął na oślep ręką i chyba z powodzeniem, bo poczuł, że w coś uderzył, a w następnej chwili usłyszał jęk bólu. Wyswobodził się z uścisku, a gdy ujrzał swego wroga, zaserwował mu prawego sierpowego prosto w twarz. Tamten zatoczył się w tył, a Sonny postanowił wykorzystać dezorientację przeciwnika i podciął mu nogi. Młody pirat wyciągnął pistolet i wycelował w brzuch swojego wroga. Nie był jednak w stanie strzelić, więc z zaskakującą dla siebie szybkością, wziął kawałek drewna leżący obok siebie i pozbawił nim przeciwnika przytomności. Następnie rozejrzał się, a adrenalina wciąż krążyła w jego żyłach. Oddech miał przyspieszony, tak samo jak tętno. Niedaleko od siebie usłyszał jakieś odgłosy, więc natychmiast tam pobiegł. Gdy wybiegł, zobaczył przerażający widok. Na ziemi, parę metrów od niego, leżał Corso z krwawiącą głową, a nad nim stał przeciwnik z wycelowaną w pirata bronią. Sonny zesztywniał. Na jego czole pojawiły się kropelki potu. Widział, że przeciwnik zaraz wystrzeli. Widział, że Corso nie ma jak się bronić. Drżącą ręką uniósł broń. Nie. Nie jest w stanie strzelić. Nie może… Delphina. „Nie byłeś w stanie obronić jej, to obroń jego, idioto” – pomyślał. Po czym nacisnął spust.

Następnie wszystko się potoczyło dosyć szybko. Przeciwnik zawył z bólu i wypuścił broń z ręki. Corso szybko zorientował się o swojej szansie i natychmiast powalił przeciwnika. Po chwili, jakby znikąd, pojawili się Dave, Jake oraz Tom i pomogli pokonać ostatniego z napastników. Po chwili cała trójka poszła szukać jego wspólników, a Sonny na sztywnych nogach podszedł do Corso. Ten spojrzał na niego i z lekka się uśmiechnął. Przy krwawiącej nadal głowie trzymał kawałek materiału.

- Dziękuję – powiedział.

Sonny potrząsnął głową.

- Nie ma za co – rzekł ochrypłym głosem.

Corso zmrużył oczy i pokręcił głową.

- Och, no jasne. Tylko przed chwilą uratowałeś mi życie. To przecież nic takiego. To chyba niezły początek przyjaźni, nie sądzisz? – dokończył po chwili przerwy.

Na twarzy Sonny’ego powoli wykwitł uśmiech.

- Chyba tak.

PRZEPRASZAM i do napisania niedługo, bo nie chcę sobie jeszcze bardziej archiwum zepsuć :D

Liebster Blog Award

Żyję! Nie umarłam! Jeszcze mnie nie porwali, nie martwcie się! Nic mnie nie rozjechało, przejechało, zjadło, zmiażdżyło, zjadło mózg i inne narządy wewnętrzne i zewnętrzne, opluło, skrzyczało, skrzeczało. To wszystko: NIE. Chociaż było blisko. No dobra. Mój pies mnie ciągle próbuje zjeść, więc niczego nie obiecuję.

Zostałam nominowana do LBA, za co dziękuję mojej kochanej Tris <3 Tak, strzeżcie się ludzie, bo to Was nominuję. Buahahahahaha.

Dobra, a teraz chwila o wakacjach.

JESTEM W SZALE!!!!! BSADCBAJCNBSJNXLAELNWYWBCUWXNJNY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Musiałam :') Dostałam się do mojej kochanej grupy Szał. :') Poryczałam się wtedy ze szczęścia. xD

Na obozie harcerskim było MEGA. Nad morzem było MEGA. Na obozie tanecznym było MEGA. W Szwecji było MEGA. Może w innym poście opiszę to dokładniej ;) xD Teraz tylko siedzę w domu i się nudzę. xD No dobra, na konie jeżdżę z rana. ;) ^^

A teraz odpowiedzi ^^ :

1. Ulubiony cytat?
Nie mam xD No dobra, jest jeden, ale to z "Elfa" i to z fragmentu, który będzie dopiero pod sam koniec. :') Więc nie będę Wam spoilerować. xD Napiszę jeden, który często chodzi mi po głowie. "Zawsze należy brać pod uwagę najgorszy scenariusz, wówczas czekają nas najwyżej miłe rozczarowania." (str. 172, tom 4) Dobra, to nie ten ,bo tamtego nie mogłam znaleźć xD Ale ten też jest genialny <3 Tamten brzmiał jakoś tak: "Dziewięciu na dziesięciu ludzi widzi to, co spodziewa się ujrzeć". <3 Oba ze "Zwiadowców" <3333 Okej, jak jest napisane niżej (tak, serio, dojdziecie do tego, punkt 8) daję jeszcze jeden: "Nigdy ci nie wybaczy, że uratowałeś mu życie" <3 Chyba jak na razie ulubiony :D

2. Ulubiona książka.
Mam trzy najukochańsze serie: Zwiadowcy, Baśniobór i Młody Samuraj <3 <3 <3

3. Ulubiony autor/autorka?
John Flanagan *.* Najukochańszy <3 (tak btw to byłam w maju na spotkaniu z nim w Krakowie ;')) I jeszcze Brandon Mull :) (Chris Bradford ewentualnie też mógłby być ;))

4. Twoje zainteresowania?
Taniec *.* Pisanie *.* Jazda konna <3

5. Gdybyś dowiedziała się, że dziś skończy się świat, co byś zrobiła?
Poszła do Kościoła :') I powiedziała najbliższym, że ich kocham.

6. Dlaczego zaczęłaś pisać bloga?
Ach, to pytanie :') Na vj (victor junior) wiele osób zakładało blogi, część już miała, i tak się gadało, gadało, aż w końcu i ja założyłam. :') Matko, vj, a ja już Cogito muszę kupować ;')

7. Gdybyś mogła znaleźć się w jakimś fikcyjnym miejscu z książki, np. Narnia, Śródziemie, Hogwart, to gdzie byś się wybrała?
Oj, na pewno do Śródziemia, Narnii, do Hogwartu też bym wpadła, do Trzech Krain z pewnością, odwiedziłabym Wizjokrąg, Baśniobór teoretycznie nie jest żadną krainą, ale do jakiegoś rezerwatu też bym się z wielką chęcią wybrała :) I jeszcze pewnie trochę by się tego znalazło. xD Jak się zastanawiacie, co jest z jakiej książki to śmiało! Pytać ;)

8. Bohater fikcyjny, którego nie znosisz?
Nie ma xD Nie no, żartuję, pewnie jakiś się znajdzie. xD Ale tylko ci źli, bo nie ma żadnego dobrego bohatera, którego bym nie lubiła xDDD Quasimodo z Hotelu Transywalnia mnie wnerwia. A tak, to taka Bellatrix na przykład, która moją miłość zabiła. Iida Sadamu. (powalający tekst Irie: "Nigdy Ci nie wybaczy, że uratowałeś mu życie" :') xD Kocham ten cytat xD (ach właśnie! dam go tam wyżej ;') xD)) Masahiro i Shoichi. Coponiektórzy z Plemienia. (Akio na przykład. Kotaro też mnie wkurza trochę) I znowu: jak się zastanawiacie z czego są te postacie to pytajcie! :D (szczerze nawet chciałabym, żebyście zapytali xD Wiem, chamsko, przepraszam xD)

9. Co chciałabyś robić w przyszłości?
Tańczyć, pisać, jeździć konno. A tak to nie wiem. xD

10. Czy chciałabyś kiedyś wydać własną książkę?
No ba, że tak. I zobaczycie, kiedyś to zrobię. ;')

11. Ulubieni bohaterzy z książek?
I tu żeś mnie zagięła kobieto. xD Chociaż łatwiej, że tylko z książek xD Wszystkich nie napiszę, na razie tych którzy mi przyjdą do głowy. Yamato, Shigeru, Dirk Tot, Will, Halt, Horace, Hal, Warren, Legolas (Tauriel, hehe. Żartuję, żartuję, żeby nie było xD) Luke (tak, tak, Garroway), Kili, Fili, Gandalf, Syriusz i naprawdę więcej na razie nie pamiętam. xD I znowu: jak coś to pytajcie. ;) ^^

12. Wolisz kupować książki czy je wypożyczać?
Trudne pytanie. Chociaż jeśli kupuję to mam je na stałe i zawsze mogę do nich zajrzeć. ;') ^^

Jej, dobrnęłam! :D A teraz moje pytanka ^^ :

1. Masz jakieś plany, postanowienia na nowy rok szkolny?
2. Czy jest coś, co chciałabyś w sobie zmienić?
3. Masz ulubionego/ną piosenkarza/piosenkarkę bądź zespół?
4. Jakie filmy lubisz?
5. Wolisz kino czy teatr? Dlaczego?
6. Ulubiony kraj, kultura?
7. Ulubiony przedmiot?
8. Co chciałabyś dostać w prezencie (np. na urodziny)?
9. Lubisz słuchać muzyki? Jeśli tak to najczęściej w jakich sytuacjach (przy pisaniu, czytaniu, uczeniu się itp.)?
10. Masz jakieś zainteresowania? Jeśli tak, to jakie?
11. Jest miejsce, do którego bardzo chciałabyś pojechać? Jeśli tak, to jakie?

A nominuję:
Fobosa
Polę
Kolorowe Stworzonko
Tutti
Cośśkę
Bukwę

Tris, moja droga, jeśli masz ochotę też możesz oczywiście odpowiedzieć :D
Jeśli ktoś spoza wymienionych także poczuwa się do chęci odpowiedzenia na te pytanka, śmiało. Tylko proszę, niech mnie o tym powiadomi, bo bardzo chciałabym przeczytać odpowiedzi. :D

Ach, Tutti, kochana, bo zapomnę! Pytałaś się mnie (chyba w marcu xD) czy interesuję się jeździectwem. Otóż teraz masz odpowiedź, która brzmi: tak. :D A białe koniki bardzo kocham ^^ (nie pytajcie o powód, bo jest naprawdę głupi... chociaż i tak Wam powiem: Legolas miał białego konika w filmie ^^ Tak, to jest początkowy powód xDDD Później to się tylko pogłębiało, na przykład przez moją kochaną Dużą Siwą ;') która potem niestety została sprzedana. :c)

Okej, dobra, szczerze. Mam nadzieję, że choć trochę się połapiecie w tym poście. xDDD

Kocham Was i do napisania! :D ;* ^^ <3

P.S. NADROBIĘ. NAPRAWDĘ.

P.P.S. Ma ktoś snapa? Wybaczcie za takie głupie pytanie. xD

P.P.P.S. Ej, ludzie, do końca głosowania w mojej ankiecie zostało 15 dni ;') Jak ją robiłam do końca było jakieś dwa tysiące ileś dni, jeśli nawet nie trzy ;') Jak już długo jest ten blog ;')

P.P.P.P.S.

Jeeej, oblazeeek! :D xD

Dzisiaj sa trzecie urodziny bloga. W imieniu Jess, ktora jest nad morzem i nie ma dostepu do internetu, wszystkim czytelnikom/czytelniczkom zycze milej lektury kolejnych wpisow mojej corki.
Mama Jess :-)

Wakacje mijają

Hejka hej! :D
Jak wakacje mijają? Ja ostatnio wróciłam z hipamegasupaekstranajlepszegoever obozu harcerskiego :D A jutro wyjeżdżam z przyjaciółką nad morze. :)
Jak będę miała czas to nadrobię Wasze blogi, choć trochę, przysięgam. Jesteście kochani, bo komentujecie mojego bloga, mimo że ja zaniedbuję Wasze. ;') Kocham Was naprawdę <333 ;*
Na razie to tyle, bo idę się ogarniać ;)
Jeszcze raz kocham Was i najlepszych wakacji na świecie :) ;) ;* <3

PRZEPRASZAM

PRZEPRASZAM
To w sumie chyba dobre słowo na powitanie w tym momencie.
Naprawdę Was przepraszam, bo wiem, że zwyczajnie zawaliłam sprawę. Przepraszam.

Ogółem wycieczka była super, Dzień Dziecka też (dostałam książkę "Kraina Jutra" i byłam w kinie na "Krainie Jutra"). Egzaminy poszły mi dobrze, nawet bardzo dobrze :) Będę miała chyba ok. 140 punktów do liceum, a w piątek (z czego w czwartek wyjeżdżam na obóz harcerski, pozdrawiam) dowiem się, czy się dostałam. :) 12-14.06 był turniej taneczny w Jardzie - zajęłam trzecie miejsce z duetem i trzecie z miniformacją. :) Teraz u przyjaciółki jestem, więc pozdro. :)

Już byli trzecioklasiści: jak przeżyliście zakończenie roku? Ja nie najlepiej. U nas zakończenie roku było w czwartek (wtedy prawie nikt nie płakał), a w piątek odebraliśmy świadectwa i wtedy było ostateczne pożegnanie. No i większość się wtedy popłakała. Ja też zresztą. Ogółem cały dzień chciało mi się płakać, a ponura chodziłam już od czwartku. Miałam wspaniałą klasę, wspaniałych nauczycieli i wspaniałą szkołę.

Było też zakończenie roku szałowego i harcerskiego. Dla trenerów daliśmy koszulki z napisem "Najlepszy trener" i "Najlepsza trenerka" i po wielkiej czekoladzie oreo. :) Ogółem genialnie było. :)

Mam pasek na  świadectwie, hehe :D A Wy? ;)

OBIECUJĘ, że postaram się nadrobić Wasze blogi. Jutro wyjeżdżam na dwa tygodnie, więc może być ciężko, ale. Taka kara :)

A więc: miłego dnia i miłych wakacji kochani! :D ;* <3

Help

Jutro wyjeżdżam na wycieczkę.

Podajcie w komentarzach swoje blogi i WSZYSTKIE blogi jakie znacie, oki?

Już wyjaśniam. Usunęły mi się wszystkie zakładki (długa historia). I nie mam żaaaaaadnych blogów ani niczego innego. xDDDD (tak, wiem. Brawo ja. To był desperacki ruch)